orer

Привет, теперь со мной можно общаться через LiveJournal Messenger. Это очень удобно, потому что быстрее и проще. Подключайтесь. Вот мой Windows Live ID orer@livejournal.com.

Երեք տարում ես այստեղ ապրել եմ թերևս ավելի հագեցած մի կյանք, քան մարդիկ ապրում են իրենց ամբողջ կյանքում:
Էստեղ ես ապրել եմ ամեն ինչ ու ամեն ինչ ապրել եմ ապրումների էնպիսի մեծ հզորությամբ, որ երևի թե պիտի բաժանվեր իմ ամբողջ կյանքի դեպքերի վրա:

Ու հիմա սնանկ եմ:

Մի քանի տարի առաջ էր: Կարծեմ Վիվասելը նոր էր եկել Հայաստան: Ինչ որ գործեր ունեի, բայց առավոտից ոչ մի կերպ չէի կարողանում հանդիպել պետքական մարդկանց: Էդ օրը ամեն ինչ անընդհատ փոփոխվում էր ու վերջն էնպես դասավորվեց, որ հայտնվեցի Վիվասելի շենքի մոտ: Հենց էդտեղ էլ պարզվեց, որ էդ օրը գործերս չի ստացվելու:
Որոշեցի գնալ ընկեոջս տուն: Պիտի կամուրջն անցնեի, որ կոնյակի գործարանի դիմացից մարշրուտկա նստեի: Կատաղած ու մտքերի մեջ խրված անցնում եմ փողոցը:
Կամրջին մի աղջիկ ա կանգնած, բայց էնքան եմ ցրված ու տարված մտքերով, որ չեմ նկատում, թե ինչ ա անում: Ու սկսում եմ ուշքի գալ մենակ էն ժամանակ, երբ արդեն անցել էր ճաղերի վրայով ու կանգնել կամրջի ծայրին: Բայց էլի միանգամից չեմ հասկանում, թե ինչ ա կատարվում: Ոտքերս ավելի շուտ են կողմնորոշվում, ու արագացնում եմ, քայլերս: Երբ վերջապես հասնում ա ուղեղիս, թե ինչ ա ուզում անի, սկսում եմ վազել:
Հասունմ եմ աղջկան ու բռնում եմ ձեռքից: Ինչ որ բաներ եմ ասում ու դողղում եմ` երևի վախից: Սկզբում ասում ա. "բաց թող, քո ինչ գործն ա",- բայց զգում եմ, չի ուզում, որ բաց թողնեմ, եթե ուզենա, իմ բաց թողնել-չթողնելը ոչինչ չի փոխի: Էդ պահին մյուս կողմից մի պապիկ ա վազելով հասնում ու բռնում ա մյուս ձեռքից: Պապիկի գալուց հետո ոնց որ նոր սկսում ա գիտակցել, թե ինչ ա անում: Գլուխը հենում ա ինձ ու սկսում ա ինձնից ավելի ուժեղ դողալ ու լացել:
Երեվի մի րոպե չանցած (կամ ժամանակի զգացողությունն էի կորցրել) երկու ոստիկանական մեքենայա կանգնում, ու մի 6-7 հոգով էս աղջկան մի կերպ հետ ենք անցկացնում ճաղերից:
Ինձ էլ են տանում ոստիկանություն` հարցաքննելու, բայց շուտ բաց են թողնում: Էնտեղ իմանում եմ, որ աղջիկը ԵՊՀ ասպիրանտ ա: Էդքանը:

Դրանի հետո, արդեն քանի տարի, միշտ մտածել եմ, որ էդ ճակատագիր էր, որ տենց էր նախատեսված, որ պիտի էդ օրը գործերս չստացվեր, որ ես քաղաքի ծայրից հասնեի տեղ, որ էդ պահին տեղ լինեի, որ կանգնեցնեի իրան:

Երկու օր առաջ իմացա, որ էդ աղջիկը այնուամենայինիվ ինքնասպան ա եղել:

Թուղթ, սև, կարմիր ու դեղին մատիտ))

ա

Բարև, Բյուր: Բարև, Անուկ: Կարոտել եմ: Էլի մարդկանց եմ կարոտել` քչերին: Բայց էդ ուրիշ կարոտ ա` ոչ տարածության, (երևի ժամանակի) ու եթե իրար դիմաց նստած լինեինք, էլի կկարոտեի:

 Երբեմն թվում ա, թե դեռ ողջ եմ

Մանրամասներն ստեղ` Զեմֆիրան և Ռենատա Լիտվինովան ամուսնացել են

 

That's a fact,
It's a thing we can't deny
Like the fact that I will love you till I die.

We are twelve billion light years from the edge,
That's a guess,
No-one can ever say it's true
But I know that I will always be with you.

I'm warmed by the fire of your love everyday
So don't call me a liar,
Just believe everything that I say

There are six BILLION people in the world
More or less
and it makes me feel quite small
But you're the one I love the most of all

[INTERLUDE]
We're high on the wire
With the world in our sight
And I'll never tire,
Of the love that you give me every night

There are nine million bicycles in Beijing
That's a Fact,
it's a thing we can't deny
Like the fact that I will love you till I die

And there are nine million bicycles in Beijing
And you know that I will love you till I die!

13:15
Նա նստել էր մեքենայի մեջ ու մնացել: Ոչինչի մասին չեր մտածում, կամ մտածում էր խառը՝ ոչ մի կոնկրետ բան: Երբեմն ձեռքը մեքենաբար գնում էր բանալիներին, բայց հետգա հրամանը չստանալով հետ էր քաշվում ու քիչ հետո կրկնում նույն ճանապարհը, բայց ինքը դա չէր էլ նկատում: Նա նույնիսկ չէր նկատում գլխացավը, որ միաժամանակ ճնշում էր քունքն ու ծոծրակը:

13:30
Մի պահ մտածեց, որ հաճույքով գարեջուր կխմեր… Բայց դա պայծառացման պահ էր: Հաջորդ վայրկյանին ուղեղից եկող ազդանշանները նորից խզվեցին, ու նույնիսկ միքը չավարտվեց: Հետո մտածեց, որ կուզեր զրուցել, բայց ո՞ւմ հետ, ի՞նչ ու կարևորը՝ ինչու՞: Մտքերը խառնաշփոթ դառան ու նորից կտրվեցին:

13:55
Կողքով անցնող անցորդին խմդրեց մի վայկյան սպասել ու իջավ մեքենայից.
- Բարև, ախպերս: Մի բան կպատմե՞ս:
- Էս խփնվա՞ծն ով էր…

14:00
Լսվեց քաղաքային ժամացույցի ազդանըշանը:
Վերձրեց ետևի նստարանին գցած փողկապն ու բարձրացավ աշխատասենյակ:

 Իմ ամեն օրը նախորդի հեքումն է...

Էրեկ թվային թմրադեղ հյուրասիրեցին :D

Կատարյալ էշություն)))

Բայց փող աշխատելու շատ մոշնի համակարգ են մտածել, ու լավ էլ փողեր ա դրված ռեկլամի վրա, մալադեց ես գործը մտածողներին))

Мой путь - пустыня,
Где тает солнце от жудкой жары.

Чую смерть. Страшно.
Среди песочной желтой пустоты
вижу гроб - черный...

 Իմ սարսափները ճոխ խրախճանքի չկապված կադրեր են:

 

Ուղեղս` արյան մեջ տապակած` սեղանին:

Մարմինս` ընկած անկյունում,

Ու գանգիս գագաթին` տապարի ճեղք:

 

Գավաթները բոլոր լցվում են աչքերիս խոռոչից:

Ու հնչում են թունդ գովասանքները.

- ...մաքու~ր է ... անթերի~...

 

Ժպտում են շուրթերս անկյանք

                              ջղաձգումից

Ու աղոթք են կարդում.

- ...ներիր...

 

Նվաղուն մարմիններ` թուլացած խմիչքից

ու անթիվ ձեռքերի ու անթիվ շուրթերի

սիրառատ հպումից.

Կատարյալ նիրվաննա, մոռացում...

 

Ես ծնվում եմ նորից

իմ գանգի արգանդից:

 Любовники полярного круга

Los amantes del Circulo Polar



Режиссер: Хулио Медем 
В ролях: Перу Медем, Нанчо Ново, Найва Нимри, Феле Мартинес 
Франция, Испания, 1998, 112 мин. 


Երեկ նայեցի, ամբողջի գիշեր ու մինչեվ հիմա տպավորության տակ եմ:

 Это - жизнь без вопросов...
 Это - жизнь просто так...

Միջին ստատիստիկական հայ մտավորականի կերպար (հիմար փիլիսոփա, միամիտ բանսարկու, անպայման առաջադեմ լինելու հավակնություն ունեցող, հեշտությամբ ազդեցությունների տակ ընկնող, սեփական տեսակետի հիմնավորվածության բացակայությունը "հակա ՁԵՎ"-ով քողարկող, ըմբոստություն խաղացող վախկոտ, ազատության գաղապարը իր համար զնդան սարքած բանտարկյալ) 

Արման Գրիգորյան. 
-Չենք կարող մերժե՞լ Չարենցին: 
-Ես, օրինակ, համաձայն եմ այն կարծիքի հետ, որ Վիոլետ Գրիգորյանը Չարենցի պես պոետ է: Ես կարծում եմ, որ նա նույնիսկ ավելի լավ է գրում: 
- Կա «Ինքնագիր» ակումբը, որի անդամն եմ ես: «Ինքնագիր» հանդեսը հավանում եմ այն բանի համար, որ մի քիչ փորձում եմ ուրիշ ձևով նայել արվեստին:


Ինչի ա միջին ստատիստիկական հայ մտավորականի համար էդքան կարևոր ձևը:
Ինչի ա միջին ստատիստիկական հայ մտավորականը ուզում անպայման ինչ որ բան մերժել, առանց այդ ժխտման օբեկտիվ (օրգանական) անհրաժեշտության;
Ինչի միջին ստատիստիկական հայ մտավորականը չի կարողանում հասկանալ, որ մերժել ուղղակի մերժելու համար, ուղղակի սեփական չնչինության գիտակցման խեղդում ա նշանակում:
Չարենցն էլ էր մերժում (օրինակ Տերյանին), բայց ի տարբերություն միջին ստատիստիկական հայ մտավորականի, նա գիտեր թե ինչն է մերժում և ինչու: Ու նրա մերժումը (թեև սխալ) բայց ուժեղ էր անկեղծ, բնական ու հիմնավորված: Նա այլընտրանք ուներ առաջարկելու: 


Վիոլետն ու "Ինքնագիրը" ընդհամենը ձև են առաջարկում բովանդակության փոխարեն:
Բայց պոետի ամլությունը դեռ գրականության մահը չէ :)